۲۱ اسفند ۱۴۰۰ - ۱۲:۱۰

حکایت خواندنی از عارفی که چلوکبابی داشت!

متولد سال ۱۲۶۷ شمسی بود و نامش «میرزا احمد عابد نهاوندی» بود و چون با مردم به زبان شعر و اندرز سخن می‌گفت و اهل‌دل بود به «حاج مرشد» مشهور بود و چون یکی از قدیمی‌ترین چلوکبابی‌های تهران را داشت
کد خبر: ۵۲۰۸۵
تعداد نظرات: ۹ نظر
مرشد چلویی
متولد سال ۱۲۶۷ شمسی بود و نامش «میرزا احمد عابد نهاوندی» بود و، چون با مردم به زبان شعر و اندرز سخن می‌گفت و اهل‌دل بود به «حاج مرشد» مشهور بود و، چون یکی از قدیمی‌ترین چلوکبابی‌های تهران را داشت به «مرشد چلویی» مشهور بود و شاعر هم بود و تخلصش «ساعی» بود و شعرش این بود که: «کو آن کسی که کار برای خدا کند؟ / بر جای بی‌وفایی مردم وفا کند/ هر چند خلق سنگ ملامت بر او زنند/ بر جای سنگ نیمه شب‌ها دعا کند».
مرشد چلویی روزگاری داشت و آبرویی و آوازه‌ای و رفقایی هم داشت در حد «شیخ رجبعلی خیاط» و «حاج اسماعیل دولابی» و «ابوالحسن طوطی همدانی». حالا همه این‌ها را داشته باشیم و برویم به «چلوکبابی حاج مرشد» جنب مسجد جامع بازار تهران که بالای پیشخوان آن روی کاغذی به خط خوش نوشته است: «نسیه و وجه دستی داده می‌شود، حتی به جنابعالی، به قدر قُوِه»!

۳۰۰ تومان از دخل برداشتند و رفتند

درباره «مرشد چلویی» که او را «کاسب قرن» لقب داده‌اند، آن‌قدر خاطره و حکایت و روایت هست که خودش «تذکرةالاولیاء» است در زمانه ما. اما ببینیم در آن چلوکبابی چه خبر‌هایی است. معلوم است که خیلی‌ها اصلا باور نمی‌کردند غذای نسیه و رایگان را و همراه آن گرفتن پول دستی را و می‌خواستند امتحان کنند و همیشه نتیجه یکسان بود؛ «روزی ۳ برادر جوان تصمیم می‌گیرند که مرشد را امتحان کنند. دسته‌جمعی به مغازه رفته و ناهار مفصلی می‌خورند و به مرشد می‌گویند: حاج‌آقا، ما غریبیم و فعلاً پول نداریم. غذا‌ها را نسیه خوردیم، پول هم می‌خواهیم! مرشد کشو دخل مغازه را باز می‌کند و می‌فرماید: خودتان هر چه نیاز دارید بردارید. آن‌ها هم ۳۰۰ تومان که پول زیادی بود برمی‌دارند و می‌روند. فردای آن روز، نامه‌ای تحسین‌آمیز برای مرشد می‌نویسند و به‌همراه آن ۳۰۰ تومان و پول غذا‌ها را برای مرشد می‌فرستند. در نامه نوشته بودند: ما از ثروتمندان شهر هستیم و دیروز شما را امتحان کردیم. الحق که سرفراز بیرون آمدید و مرد خدایید».

کی کباب نصیبش شده، کی ته‌دیگ!

در چلوکبابی حاج مرشد دیگر چه خبر است؟ شاگرد مغازه‌ها می‌آیند و برای حجره‌داران بازار و کسبه آن اطراف غذا می‌برند و مرشد هم نشسته پشت دخل و تماشایی بوده این کار مرشد چلویی و شنیدنی است نکته این ماجرا: «جناب مرشد گفته بود کسانی که می‌خواهند غذا بیرون ببرند، هدایت کنید تا از نزد او بگذرند. بیشتر کسانی که غذا بیرون می‌بردند، بچه‌ها و نوجوانانی بودند که برای کارفرمایان و صاحبان مغازه‌های بازار غذا می‌گرفتند و می‌بردند و خودشان از آن غذا محروم بودند. مرحوم مرشد به کودکی که با ظرف غذا قصد خروج داشت، تکه کباب یا لقمه گوشت می‌داد یا اگر تمام شده بود ته‌دیگی زعفرانی داخل روغن می‌کرد و با دست خودش به دهان آن پسربچه یا نوجوان می‌گذاشت. مرشد می‌گفت: این اطفال خودشان می‌آیند در مغازه و بوی غذا‌ها را استشمام می‌کنند و دلشان می‌خواهد و من از همان غذایی که می‌برند به آن‌ها می‌چشانم تا اگر استادشان به آن‌ها نداد، لااقل چشیده باشند».
این شاگرد‌ها هنوز هستند و حجره‌داران بازار شده‌اند و تعریف کرده‌اند از لذت آن لقمه‌های بامحبت و مزه‌های به‌یادماندنی: «مرشد با چنان خوش‌رویی و عزت و احترامی این لقمه‌ها را در دهان ما می‌گذاشت که طعم خوش آن‌ها هیچ‌وقت از یادم نمی‌رود. البته مرشد هیچ‌کسی را از این قاعده مستثنی نمی‌کرد و هر کسی از کوچک و بزرگ که قصد بردن غذا داشت از لقمه‌های مرشد سهم می‌برد. وقتی هم که کباب‌ها تمام می‌شد، مرشد ته‌دیگ‌ها را به بچه‌ها می‌داد» و باز تعریف کرده‌اند: «آن‌وقت‌ها بین ما شاگردان حجره‌ها رسم بود که هر وقت همدیگر را می‌دیدیم با هم درباره لقمه مرشد حرف می‌زدیم که کی کباب نصیبش شده و کی ته‌دیگ».

صف کوتاه جلوی پیشخوان

در آن چلوکبابی دیگر چه خبر است؟ یک صف بلندی هست از مشتریان و یک صف کوتاهی هم هست هر روز جلوی پیشخوان و ماجرایش این است: «افرادی که عائله‌مند بودند هر روز می‌آمدند و به تعداد عائله خود غذای رایگان و خرجی یومیه می‌گرفتند».
کاسب هم باشی این‌جوری: «الکاسب حبیب الله». مرشد چلویی که تا وقتی حیات دنیوی داشت، لقمه‌های خوشمزه گذاشت در دهان اهل دنیا و لقمه‌های خوشمزه گذاشت در دهان اهل معنا عاقبت در ۲۵ شهریور سال ۱۳۵۷ شمسی رفت و در ابن‌بابویه آرام گرفت؛ لقمه‌های خوشمزه بخورد در آن عالم معنا از فضل الله.

بیشتر بخوانید
 
منبع : فارس
ارسال نظرات
انتشار نظرات حاوی توهین، افترا و نوشته شده با حروف (فینگلیش) ممکن نیست.
نظرات مخاطبان
انتشار یافته: ۹
در انتظار بررسی: ۰
ناشناس
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۱۱:۰۰ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۲
خوشا به حال ان شادروان كه با خدا رفاقت داشت و از اولياء خدا بود و اكنون در جوار رحمت حق ارام و شاد،
اي كاش تلنگري بر دنيا پرستان و من حقير باشد كه مرحوم پدرم را بياد مي اورم كه هر چند چون اين بزرگ نبود ولي همين سياق را از ايشان بسيار ديده ام
خداوند رحمتشان كند
mojtaba
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۱۳:۵۲ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۲
روح بزرگش قرین رحمت واسعه الهی .
جواد
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۱۴:۳۱ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۲
دقیقاً مثل مسولین امروز کشورم،
ناشناس
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۱۴:۳۳ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۲
جل الخالق !!!عین مسئولین ونمایندگان مجلس الان.
پریسا
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۱۵:۴۵ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۲
روحش قرین رحمت حق، چقدر آموزنده!!!
رضایوسفی
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۱۷:۴۹ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۲
مردخدا هزارسال هم که بگذرداسم ورسمش زنده است ایکاش هنرمندان وفوتبالیست ها یک مقدار یاد بگیرند
علی شهرری
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۱۸:۱۱ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۲
خداوند رحمتش کند..ابوذر امام عصر....همیشه به خدمت حضرت حجت میرسید
شعر معروف من غم مهر حسین از مادر گرفتم از ایشان اسا
هادی
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۲۳:۳۳ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۲
الان این فقط قصه است. ای کاش در کتاب دبستانی ها و راهنمایی ها نوشته شود. تا اینهمه دزد واختلاسگر نداشته باشیم.
زینب کریمیان
|
Iran (Islamic Republic of)
|
۰۱:۳۶ - ۱۴۰۰/۱۲/۲۳
روحش شاد مرد نیک دوران چقدر قدیما مهرو عاطفه بود لذت بردم درود بر مرشد چلویی عزیز
گزارش خطا
تازه ها