پیرترین رزمندگان دفاع مقدس
حاج قربان نوروزی ساکن روستای عشرت‌آباد یکی از روستاهای نیشابور بود که براساس یک نذر، غیر از چهار ماه، همه سال روزه بود وی نذر کرده بود تا از آب فرات نخورده یعنی تا نابودی صدام و پیروزی رزمندگان روزه باشد.
کد خبر: ۵۲۸۴۴
تاریخ انتشار: ۱۸ فروردين ۱۴۰۱ - ۱۲:۰۳ - 07 April 2022
پیرترین رزمندگان دفاع مقدس
حاج قربان نوروزی ساکن روستای عشرت‌آباد یکی از روستا‌های نیشابور بود که براساس یک نذر، غیر از چهار ماه، همه سال روزه بود وی نذر کرده بود تا از آب فرات نخورده یعنی تا نابودی صدام و پیروزی رزمندگان روزه باشد.حاج قربان از نیرو‌های واحد تخریب لشکر۵ نصر بود، از همرزمان وی نقل شده که حاج قربان نخستین کسی بود که برای نماز شب و سپس نماز صبح بیدار می‌شد و رزمندگانی که خواب بودن را اول با صدا اگر بیدار نمی‌شدند یک پای آن‌ها را می‌کشید تا بیدار شوند. همه دوست داشتند حاجی آن‌ها را اینگونه بیدار کند به همین خاطر خود را به خواب می‌زدند.محبوبیت حاجی بین همه رزمنده‌ها زیاد بود. او اولین کسی بود که صبح‌ها در دوی صبحگاهی شرکت می‌کرد و پرچم به دست جلودار ورزش صبحگاهی بود. حاجی بعد از جنگ هم لباس بسیجی را از تنش بیرون نیاورد.

دومین پیرمرد جبهه‌های جنگ

در کنار حاج قربان، بد نیست یادی از «زرعباس تنگستانی» با ۹۵ سال سن از برازجان بوشهر کنیم که با محاسنی سفید پا به جبهه گذاشته بود.وی در برهه زمانی سال ۶۰ و اوایل ۶۱ پیرترین فرد دفاع مقدس بود که در گروهان شهید مطهری از تیپ کربلا خدمت می‌کرد.همرزمان به او «بابا» می‌گفتند و خودش به بچه‌ها می‌گفت: «زمان رئیسعلی دلواری من جزو سربازانش بودم و الان سرباز امام خمینی هستم» به رزمنده‌های جوان دور و برش می‌گفت: «باید تا سن من مقاومت کنید.»

هدیه تفنگ برنو به زرعباس

زرعباس یک تفنگ برنو داشته که گفته بود رئیس علی دلواری این را به من هدیه داده است. وی قبل از اینکه شناسنامه‌ای به وجود بیاید متولد شده و ۱۰ سال بعد از اینکه اولین شناسنامه صادر شده شناسنامه خودش را گرفته بود.از همرزمان زرعباس نقل شده با اینکه چشمان زرعباس خوب نمی‌دید و با دشمن هم فاصله داشتیم اصرار می‌کرد که دشمنان را به او نشان بدهیم تا تیراندازی کند.در دوره آموزش جایی را به او نشان می‌دادیم و می‌گفتیم آنجا عراقی‌ها هستند زرعباس هم تیراندازی می‌کرد و می‌گفت: عراقی‌ها را زدم. این احساس رزم و نشاط رزمی که وی داشت برای روحیه بچه‌ها بسیار خوب بود.این رزمنده دلیر و خستگی‌ناپذیر حدود هفت ماه پس از حضور در جبهه به رحمت خدا رفت.

حاج صفرقلی سومین فرد کهنسال جبهه

حاج صفرقلی که اولین روز پاییز ۱۲۸۵ در جهرم به دنیا آمد، درست شب تولد ۷۴ سالگی اش شیپور جنگ نواخته شد او تحمیل نبردی نابرابر را تاب نیاورد و برای یاری میهن مجروحش، در تابستان ١٣۶٦ پاشنه کفش جهاد را ورکشید تا از «میقات پابرهنگان» دلسپار واقعه شود هرچند سن وسال، جبهه و منطقه را برایش ورود ممنوع می‌کرد، اما او پا پس کشیدن را بلد نبود. مخالفت با اعزام را بهانه رفع تکلیف نمی‌دانست. انگار موظف به جنگیدن بود. هربار هم که دست خالی به خانه برمی گشت، مصمم‌تر از قبل به درگاه خدا استغاثه می‌کرد و در دعاهایش توفیق حضور در کنار رزمندگان را می‌طلبید.

حضور خانوادگی در جبهه

از مریم دختر این رزمنده نقل شده است که جبهه خانه اول پدر شده بود؛ آن قدر که ۶ ماه به ۶ ماه هم حاضربه دل کندن از آن نمی‌شد و سراغی از خانواده نمی‌گرفت. آقاجان همواره به دیانتش وابسته بوده تا خانواده و چیز‌های دیگر. اگر هم کسی گلایه می‌کرد می‌گفت: خدا وسیله ساز است. مگر خانواده من از خانواده امام حسین (ع) بالاترند؟ ۷۰ سال نماز جماعت و نافله شب پدر ترک نشد. قبل از پیروزی انقلاب گاهی ۸۰ کیلومتر راه رفت و برگشت را پیاده طی می‌کرد تا برای نماز جمعه آیت الله سیدعلی اکبر آیت اللهی و بعد از ایشان آقاسیدحسین آیت اللهی (امام جمعه فقیدجهرم) خودش را به این شهر برساند. او غیر از ماه مبارک رمضان، ماه‌های رجب و شعبان، ۳ روز اول، وسط و آخر هرماه و روز‌های دوشنبه و پنجشنبه هر هفته را حتما روزه می‌گرفت. بابا از تابستان ۶۱ که اعزام شد تا پایان جنگ بیش از ۶۶ ماه در جبهه ماند. آن هم نه به تنهایی بلکه خانوادگی! هر وقت به خانه می‌آمد همه بچه ها، نوه‌ها و اقوام را برای همراهی و حضور در جبهه تشویق و تحریک می‌کرد. بار‌ها اتفاق می‌افتاد که به همراه پسران و نوه هایش در جبهه بود. حتی در این راه، ۲ برادرم – اصغر و علیرضا – از ناحیه کمر، جانبازشدند. همرزمان پدر می‌گفتند: در خط و قرارگاه نیز همواره بابا روحیه بخش رزمندگان بود.
مریم خاطرنشان کرد: شب عملیات خیبر، پدر و برادرم علیرضا هر ۲ در یک دسته بوده اند. علیرضا می‌گفت: تقریبا ۵۰ متری با عراقی‌ها فاصله داشتیم و چیزی نمانده بود درگیری شروع شود که بابا با اشاره دست مرا به کنار خود خواند و خیلی آرام و جدی در گوشم گفت: دستور حمله را که دادند، نمی‌ترسی و سر جلو می‌روی وگرنه حلالت نمی‌کنم!
وی با بیان اینکه عمو صلواتی جبهه‌ها پس از جنگ دوباره آستین همت بالا می‌زند و به دیروز‌های کارگری بر می‌گردد! توضیح داد: ما ۱۰فرزند (۳پسرکه یکی دستش از دنیا کوتاه شده و هفت دختر) هستیم و پدر ما دارای یکصد و چند نوه و نتیجه است با این وجود از وقتی زمینگیرشده جز ما دو خواهر بقیه میدان را خالی کرده اند و حضورشان بسیار کم رنگ است. برادرم علیرضا هم که خیلی دلسوز و پیگیر است، کار و زندگی اش در فسا نیست و هربار که می‌آید بیش از یکی ۲ روز نمی‌تواند بماند.
دختر این رزمنده دفاع مقدس اذعان داشت: پدر حداقل به ۲ پرستار نیاز دارد، ما هم باید پرستار باشیم و هم زندگی و خانه داری و مهمانداری کنیم. شب تا صبح من در خدمت وی هستم و روز‌ها که به مدرسه می‌روم، خواهرم زهرا کار‌ها را سر و سامان می‌دهد و به بابا می‌رسد. هیچ منت و توقعی هم نداریم و نگهداری از ایشان را وظیفه خود می‌دانیم. ایشان قبل از این که پیرترین رزمنده باشند، پدرمان است و باید خدمتگزار او باشیم. همیشه می‌گویم آقاجون! دعا کن تا خدا توان و تحملمان بدهد. اصلا ناسپاس نیستیم، اما واقعا گاهی طاقتمان تاق می‌شود. با این حال راضی هستیم به رضای خدا و همین روحیه مان را صدچندان می‌کند.

بیشتر بخوانید
 
منبع : ایرنا
نظر شما...

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگلیش) معذور است.

نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار
آرشیو...
‫‪
پرطرفدارترین عناوین
آرشیو...