شاید سیل همه دارایی و زندگی شان را با خود برده باشد، اما نتوانسته است با تمام قدرتی که داشته امید و روحیه را از جان شان بگیرد.آنها با کمترین امکانات حتی ناچیزترین رفاهی که دارند با امید هنوز هم درس میخوانند و مهم نیست کلاس درس شان سقف داشته باشد. این کودکان به درس خواندن در یک قایق چوبی روی آبهای روان هم رضایت دارند.
واقعا یک حماقت محضه.
اگه قایق واژگون بشه چه اتفاق وحشتناکی میفته. با جون بچه های مردم بازی میکنند صرفا برای فیلم و عکس گرفتن. واقعا که....................